دورا:می خوای بدونی من توی دلم چه تصویری از کشورم دارم؟دلت می خواد بدونی؟کشور من تصویر یه سرباز مست حیران رو داره که خنجرش رو روی پاچه ی شلوار ارتشیش تمیز میکنه و توی غلافش می ذاره ، بعدش روی جسد مردی که خرخره ش رو بریده تف می کنه.

کشور من تصویر یه پیرمردی رو داره که از صف پناهنده ها بیرون می آد و برای اینکه خستگیش رو در کنه روی علف ها دراز می کشه، روی علف هایی که توش یه مین ضدنفر خاک شده.

کشور من شبیه اون مادری یه که می بینه اونیفورم پسرش یه دگمه کم داره ، با عجله دگمه رو می دوزه و بعدش پسرش رو خاک می کنه.

کشور من همون پدری یه که هر روز برای دختر هفت ساله ش که سیصد و چهل و شش روزه که مرده یه عروسک می سازه.

کشور من سربازی یه که توی گیلاسش ، کنیاک و راکی و شراب و ویسکی و هر عرق دیگه یی که گیر می آره قاطی می کنه ، به این عرق می گن fighting cocktailبعدش گیلاسش رو سر می کشه و برمی گرده توی سنگر سر پاسش.

کشور من اون مادربزرگی یه که با شروع جنگ مجبوره فرارکنه و قبل از رفتن می ره خاک جلو خونه ش رو می بوسه.

کشور من یه روستایی پیره که به سربازهایی که وارد روستاش می شن نگاه می کنه و ازشون سوال می کنه :"شما خودی هستین؟"

کشور من اون پناهنده ی مسلمونه که توی یه روستای مجاری مرده ، یه روستای مجاری که توش هیچ قبرستون مسلمونی وجود ندارد و هیچ کی نمی دونه چه جوری باید یه مسلمون رو به خاک سپرد.

اینه کشور من : یه سرباز هیجده ساله  که اهل شوخیه و مثل پاکت شیر روی گلوش نقطه چین کشیده و زیرش نوشته : از اینجا ببرین.

کشور من تصویر یه سرباز جوونی رو داره که برای اولین بارآدم کشته ، کنار مردی که گردن اش رو بریده و هنوز داره جون می ده بالا میاره.

کشور من تصویر رادووان کاراژیک ، رهبر سیاسی صرب های بوسنی رو داره. یه جنایت کار جنگی و همزمان شاعر ، که وسط جنگ بوسنی و محاصره سارایوو از طرف مسکو دعوت شد تا یه جایزه ادبی بگیره..

کشور من تصویر اون بازار توی بوسنی  رو داره که بهش می گن آریزونا مارکت ، بازاری که توش دخترا رو برای خودفروشی در غرب می فروشن، خریدارها دلار می دن یا گاهی اوقات بـــــــــاکــــــــــــــس سیــــــــــــــگــــــار!!!!

نمایشنامه پیکرزن همچون میدان نبرد در جنگ بوسنی

"صحنه بیست ونهم"

ماتئی ویسنی یک